2. Byłaś niegrzeczna. Niegrzeczne dziewczynki mają karę.

- Jak to jej nie ma? Kurwa, Zayn. Jeżeli jej nie znajdziemy, to wiesz co z nami będzie? Ona musi ze mną jechać, bo nie będzie wzbudzać podejrzeń. Nie rozumiesz tego?
- To Niall miał ją pilnować.
Właśnie, Niall. Jego też nie ma. Coś jest tu nie tak. Wiedziałem tylko jedno - że muszę ją znaleźć.
*Ivy POV*
Udało mi się uciec. Co prawda wyglądało to dosyć dziwnie, bo wydostawałam się przez okno, ale udało się. Chciałam iść do domu, tak zrobiłam. Miałam tylko nadzieję że Louis i Harry skończyli swoje poczynania i wracają już do swojego domu. Spojrzałam na swój mały, przytulny domek. Zaśmiałam się na samą myśl, że to właśnie tutaj zakończyła się nasza przyjaźń z Liamem. Przyszedł, oświadczył, że nie chce mieć ze mną nic wspólnego i sobie poszedł. Tknęłam klamki. Otwarte drzwi, nadal tu są... No, nieźle się wkopałam. Stanęłam w przedpokoju, miałam już się wycofać jednak on.. on mnie zauważył.
- A gdzie panienka się wybiera?
- Ja... ja tu mieszkam. Jestem siostrą bliźniaczą Ivy. Szukacie jej?
Nieźle skłamałam, Liam przecież idealnie wie, ze nie mam siostry. Więc.. mam przejebane.
- Liam mówił, że nie masz siostry, kłamiesz. Idziesz z nami.
- Nigdzie nie idę.
Wycedziłam przez swoje zęby, przechylając głowę w bok. Na prawdę myślą, że mogą wszystko? Najwidoczniej się mylą.
- Idziesz.
Zielonooki przerzucił mnie przez swoje ramie. Eh, znów? Uderzyłam pięścią w jego plecy, drugą ręką próbując poprawić sukienkę, w której miałam iść z Liamem.
- Zostaw mnie!
Kryknęłam. Poczułam taki siarczysty, mocny ból.
- Nie wyrwiesz się panienko. Musisz nam pomóc, czy Ci się to podoba czy nie.. A dokładnie wiesz o co nam chodzi.
- Właśnie nie wiem, moglibyście mi to wyjaśnić.
- Liam Ci wszystko wyjaśni, kiedy będziemy na miejscu.
Harry posadził mnie z tyłu samochodu, a w tym samym czasie Louis wziął moje rzeczy, które wrzucił w bagażnik. Wywróciłam oczami.
- Masz jeszcze coś do powiedzenia?
- Nie.. już nie.
Rzuciłam na koniec, po czym raczej do końca drogi się nie odzywałam. Znów widziałam ten dom. Wielki, dwupiętrowy. Westchnęłam cicho, wychodząc z auta z Louisem, który trzymał mnie mocno za nadgarstek - pewnie tylko dlatego bym nie uciekła.
- Mamy ją!
Usłyszałam głośny krzyk towarzysza. Liam natychmiast zbiegł ze schodów, odbierając mnie od niego.
- Idziemy na górę. Natychmiast.
Zmrużyłam dokładnie oczy, idąc posłusznie za Liamem. Wiem co mnie czeka - pewnie mnie uderzy. No a jak. Moje ciało i tak było już zbyt posiniaczone i poobijane. Zabawne.
- Dlaczego ty...
- Byłaś niegrzeczna. Niegrzeczne dziewczynki mają karę.
Czyżbym nie była pierwsza? Najwidoczniej. Usiadłam na łóżko, dokładnie zmierzając go wzrokiem.
- Możesz wyjaśnić o co chodzi?
- Nasza Ivy się zdecydowała?
- Nie jestem wasza.
Wycedziłam przez zęby, opierając twarz dłońmi.
- Oh skarbie. Jesteś.
Liam podszedł do mnie po czym delikatnie mnie objął.
- Zostaw mnie.
Wyszeptałam.  Li złapał mnie za włosy, odwrając moją twarz w jego stronę.
- Zostawię Cię, jak pomożesz nam z akcją. Rozumiesz idiotko?
Krzyknął na mnie. Nic dziwnego.
- Nie zwineliśmy Cię po to, byś tu świrowała. Sprawa jest prosta. Pójdziemy na imprezę. A raczej ty. Masz założyć coś krótkiego.. w sumie to w tym idealnie wyglądasz. Uwiedziesz jednego gościa i przyprowadzisz go tutaj. Resztą zajmią się chłopcy.
- A jak się nie uda?
Spytałam szybko. Nie wiem czemu się o to spytałam. Może dlatego, że nie miałam daru do podrywania pierwszego lepszego?
- Uda się. Będę tam z Zayn'em. Więc nawet nie kombinuj. Ma się udać.
- To ty wpadłeś na ten pomysł, by mnie tutaj przyprowadzić, prawda?
- Może tak, może nie.
- Znam Cię zbyt długo Payne. Nigdy nie grzeszyłeś umysłem, więc od razu się przyznaj. Nikt inny z was o mnie nie miał zielonego pojęcia.
- Jesteś pewna?
- Tak Liam, jestem pewna.
Liam wyszedł, więc nie zwrócił na mnie uwagi, dzięki Bogu. Stanęłam przy oknie. Jakoś nie cieszył mnie ten widok. Wielki basen a obok niego rosło wielkie drzewo, które kładło cień na zbiornik wody. Po chwili rozglądania się usłyszałam skrzyp drzwi. W moją stronę poleciała sukienka. Krótsza od obecnej, czerwona, obcisła. Rzuciłam ją na ziemię.
- Nie ubiorę tego.
- Nie pierdol. Masz to ubrać, rozumiesz?
- Przy tobie?
- Tak, przy mnie.
Wywróciłam oczami. Czemu on akurat taki był? Westchnęłam głośno po czym tylko ściągnęłam z siebie obecną sukienkę. To po co najpierw dawał mi tą, skoro teraz muszę ją zmieniać? Ubrałam ją szybko, spoglądając na siebie w lustrze.
- Korona by Ci z głowy nie spadła, gdybyś ją zapiął.
Liam podszedł do mnie i zapiął zamek. Ta, nie byłby sobą gdyby nie zrobił czegoś jeszcze. Nachylił się nade mną i podsunął sukienkę jeszcze wyżej, dokładnie pod moje pośladki.
- Tak lepiej.
Usłyszałam.
- Wcale nie? Robisz ze mnie taką spod lampy, którą nie jestem.
- Nie marudź, idziemy. Załóż jeszcze tylko to.
Dostałam szpilki. Zmrużyłam oczy.
- Że ja mam w tym chodzić i mam się nie zabić? Dziwne, bardzo.
- Nie gadaj już tyle, na prawdę. Jesteś taka zazwyczaj nieznośna czy tylko tak teraz robisz, bo myślisz, że Cię wypuścimy? Bo z tego co pamietam taka nie byłaś.
Payne uśmiechnął się sztucznie w moją stronę. Z każdą chwilą miałam go bardziej dosyć. Ale mimo wszystkiego ubrałam posłusznie buty, które mi dał i poszłam razem z nim w stronę auta.
- Na prawdę? Że ja taka nie byłam? Ty też jakoś nigdy nie chwaliłeś się swoimi umiejętnościami co do bicia wobec mnie.
- Zamknij się już, idziemy.
Wyszliśmy z pokoju i jednocześnie dołączył do nas Zayn, a gdy ten był już obok nas, poszliśmy we trójkę do samochodu. Otworzyłam tylne drzwi po czym weszłam do auta.
- Słuchaj uważnie księżniczko, bo to ważne. W klubie Zayn wskaże Ci tego gościa. Masz go uwieść i przyjechać z nim tutaj. My damy sygnął chłopakom i wszystko gra. Będziemy cię obserwowali, więc nie kombinuj. Jeżeli Ci się uda czeka Cię nagroda. Jeżeli nie - niegrzecznym dziewczynkom zawsze znajdziemy karę. Więc dobrze radzę, byś tego nie spieprzyła.
- Za takie brzydkie usługi chyba coś się należy, prócz nagrody jeżeli niczego nie spieprzę.
- Nie wkurwiaj mnie księżniczko, bo może coś Ci się złego stać.
Liam odjechał spod domu z piskiem opon, dokładnie patrząc na mnie.
- Nigdy nie dałeś mi dojść do słowa. Ja rozumiem, że teraz jesteś sławny i raczej nikt tobie się nie sprzeciwi, ale ja nie jestem każdy i dobrze wiesz, że będę robić swoje.
- Skończ już.
Usłyszałam. No dobrze. Całą drogę spędziłam w ciszy.